Dryfujemy w stronę niezrównoważonego rozwoju
Pdf

Słowa kluczowe

cyberkultura
techno
człowieczeństwo
cyberczłowiek cyberculture
humanity
cyber addict
techno music culture

Abstrakt

Od dawna teorię zrównoważonego rozwoju uważa się za pryncypialną dla istnienia świata. Zwykle postrzegana jest ona w perspektywie społeczno-kulturalnej, środowiskowej i ekonomicznej. Na tym tle mówi się też o potrzebie integralnego rozwoju osobowości człowieka. Niestety, staje się on coraz bardziej niemożliwy, na co wskazuje autorka tekstu. Nietrudno zauważyć, że jesteśmy świadkami wirtualnego szaleństwa, które odziera istotę ludzką z jej człowieczeństwa. Pędzimy w kierunku nowych technologii, nabieramy coraz większych umiejętności zdobywania informacji, korzystania z nowinek technologicznych, nie dostrzegając obok siebie drugiego człowieka. Zawężeniu ulegają kontakty interpersonalne, które w największym stopniu kształtują naszą duchowość. Dokonujemy coraz śmielej podboju świata wirtualnego, izolując się od realnie otaczającej nas rzeczywistości, a to nie sprzyja znów zrównoważonemu rozwojowi człowieka.

https://doi.org/10.16926/pe.2016.09.06
Pdf

Bibliografia

Bauman, Z. (2009). Niecodzienność nasza codzienna. W: M. Bogunia-Borowska (red.), Barwy codzienności. Analiza socjologiczna. Warszawa.

Braun-Gałkowska, M., Ulfik-Jaworska, I. (2002). Zabawa w zabijanie. Lublin.

Erazm z Rotterdamu (1965). Podręcznik żołnierza Chrystusowego nauk zbawiennych pełny. (tłum. J. Domański). Warszawa.

Glenskowie, Cz. i J. (oprac.). (1986). Myślę, więc jestem… Aforyzmy. Maksymy. Sentencje. Opole.

Goban-Klas, T. (2002). Edukacja wobec pokolenia SMS-u. W: W. Strykowski, W. Skrzydlewski (red.), Media i edukacja w dobie integracji. Poznań.

Hudzik, J. (2005). Niepewność realnego: o nowoczesnym życiu w świecie iluzji. W: M. Ostrowicki (red.), Estetyka wirtualności. Kraków.

Izdebska, J. (2000). Dominacja mediów w środowisku wychowującym dziecka. Edukacja, 4.

Jędrysik, M. (2011). Wszyscy mamy paranoję. Książki. Magazyn do czytania, 2.

Jędrzejko, M. (2008). Zabijanie jako zabawa – na przykładzie gier komputerowych i sieciowych. W: T. Lewowicki, B. Siemieniecki (red.), Media w edukacji – szanse i zagrożenia. Toruń.

Kaczmarek, R. (2012). Cyberprzestrzeń z samotnością w tle. W: T. Lewowicki, B. Siemieniecki (red.), Cyberprzestrzeń i edukacja. Toruń.

Keen, A. (2007). Kult amatora. Jak internet niszczy kulturę. Warszawa.

Kosmalska, B. (2006). Telewizja – nierzeczywista rzeczywistość. W: M. Sokołowski (red.), Definiowanie McLuhana. Media a perspektywy rozwoju rzeczywistości wirtualnej. Olsztyn.

Krejči, J. (1994). Europejski nauczyciel – kto to taki? W: Z. Jasiński (red.), Niektóre aspekty porównawcze edukacji nauczycielskiej. Opole.

Krzysztofek, K. (2006). Okno na e-świat. W: J. Kurczewski (red.), Wielka sieć. E-seje z socjologii Internetu. Warszawa.

Krzysztofek, K., Szczepański, S. (2005). Zrozumieć rozwój. Od społeczeństw tradycyjnych do informacyjnych. Katowice.

Luzak, B. (2016). Pokemony w Auschwitz. Angora, 30, s. 30.

Maj, A., Derda-Nowakowski M. z udziałem D. de Kerckhove’a (2009). Kody McLuhana. Topografia nowych mediów. Katowice. Manifest dzieci sieci, http://www.sdp.pl/manifest-dzieci-sieci-przegląd-mediówpolityka [15.03.2012].

McLuhan, M. (2004). Zrozumieć media. Przedłużenia człowieka. Warszawa.

Mead, M. (2000). Kultura i tożsamość. Studium dysonansu międzypokoleniowego. Warszawa.

Melosik, Z. (2003). Kultura popularna jako czynnik socjalizacji. W: Z. Kwieciński, B. Śliwerski (red.), Pedagogika. T. 2. Warszawa.

Miąso, J. (2012). Cyberprzestrzeń wyzwaniem dla głębi bytowania i poznawania w nurcie krytycznego realizmu filozoficznego (kształcenie filozoficzne – konieczność chwili). W: T. Lewowicki, B. Siemieniecki (red.), Cyberprzestrzeń i edukacja. Toruń.

Mieleszczenko, W. (2012). Komputer w okresie wczesnego dzieciństwa. szanse i zagrożenia. W: T. Lewowicki, B. Siemieniecki (red.), Cyberprzestrzeń i edukacja. Toruń.

Murach, A. (2009). Człowiek wobec problemów infokomputeryzacji. W: H. Romanowska-Łakomy, H. Kędzierska (red.), Człowiek integralny. Holistyczna wizja człowieczeństwa. Warszawa.

Nikodemska, J. (2011). Jak nas psuje Facebóg. Focus, 2/185.

Nosal, Cz.S. (1997). Poznaj typ swego umysłu. Charaktery, 6, s. 14.

Prensky, M. (2001). Digital Natives, Digital Immigrants, www.marcprensky.com [28.12.2016].

Pyżalski, J. (2012). Agresja elektroniczna i cyberbullying jako nowe ryzykowne zachowania młodzieży. Kraków.

Raport (2011). Młodzi 2011. Boni, M. (red.). Kancelaria Prezesa Rady Ministrów. Warszawa.

Romanowska-Łakomy, H. (2009). Człowieczeństwo w cyberkulturze. W: H. Romanowska-Łakomy, H. Kędzierska (red.), Człowiek integralny. Holistyczna wizja człowieczeństwa. Warszawa.

Santorski, J. (2005). Pytania na drogę. Newsweek, 2.

Sartori, G. (2005). Homo videns. Telewizja i post-myslenie. Warszawa.

Sendrowicz, B. (2011). Miedzy pokoleniami. Gazeta Wyborcza, 17 grudnia, http://wyborcza.pl/1,75248,10833033,międzypokoleniami.html [15.03.2012].

Sokołowski, J. (2005). Internet jako nowoczesne medium komunikacyjne i edukacyjne. Pedagogika @ Mediów, 1.

Spitzer, M. (2016). Cyfrowa demencja. Słupsk.

Suchodolski, B., Wojnar, I. (red.). (1988). Humanizm i edukacja humanistyczna. Wybór tekstów. Warszawa.

Tapscott, D. (2010). Cyfrowa dorosłość. Warszawa.

Wasylewicz, M. (2012). Komunikowanie się pokolenia sieci – szansą czy zagrożeniem relacji interpersonalnych. W: T. Lewowicki, B. Siemieniecki (red.), Cyberprzestrzeń i edukacja. Toruń.

Wileczek, A. (2010). Potoczność językowa i edukacja (szkolna). Edukacja. Studia. Badania. Innowacje, 4 (112), s. 77.

Wojtasik, Ł. (2007). Przemoc rówieśnicza a media elektroniczne. Warszawa.

Zarębska-Piotrowska, D. (1998). Wielki odlot. Charaktery, 9, s. 15.

Żylińska, M. (2013). Neurodydaktyka. Nauczanie i uczenie się przyjazne mózgowi. Toruń.