Samobójcze zamachy terrorystyczne jako rodzaj gry politycznej (w kontekście bezpieczeństwa XXI wieku)

Abstrakt

Mogłoby się wydawać, że terroryzm samobójczy stanowi broń niemal idealną. Człowiek z przypiętym pasem szahida jest najsilniejszym ogniwem w wojnach, które zaczęto prowadzić u progu XXI wieku. Państwa samodzielnie, ale też w ramach współpracy międzynarodowych organizacji i instytucji, mają ograniczone środki w tej nierównej ideologicznie walce. Bojownikami umierającymi w imię wiary po psychologicznej „obróbce” w rękach organizacji terrorystycznych stają się nie tylko mężczyźni, ale także kobiety, a nawet dzieci. Machina, którą trudno zatrzymać, stanowi realne zagrożenie przede wszystkim dla Europy, która stała się nowym obszarem werbunkowym, zasilającym szeregi organizacji terrorystycznych.