Polska droga do przywództwa militarnego w Unii Europejskiej – potencjał i wyzwania

Abstrakt

 W artykule ukazano potencjał Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (SZ RP) do objęcia roli militarnego lidera w Unii Europejskiej. Autor definiuje pozycję lidera jako wypadkową trzech wymiarów: osobowego, zdolnościowo-instytucjonalnego oraz uznania i odpowiedzialności. Rozważania osadzono w kontekście ewolucji unijnej polityki bezpieczeństwa, która po latach marginalizacji została zrewidowana w wyniku pełnoskalowej agresji Rosji na Ukrainę w 2022 r. Autor podkreśla, iż instrumenty wykorzystywane przez Unię Europejską, takie jak PESCO czy CARD, wciąż opierają się na dobrowolności państw członkowskich. Centralnym punktem artykułu jest ocena potencjału Polski, który oparto na strategicznym położeniu, bezprecedensowym wzroście wydatków obronnych (ponad 4% PKB) oraz kompleksowych reformach wynikających z Ustawy o obronie Ojczyzny. Działania te, legitymizowane wysokim poparciem społecznym odnotowanym w bada-niach, doprowadziły do skokowego wzrostu liczebności i zdolności armii. W końcowej części, na podstawie analizy porównawczej z wiodącymi armiami UE, wykazano, że skala modernizacji technicznej oraz dynamiczny, ponad dwukrotny wzrost potencjału osobowego w ostatniej dekadzie, uczyniły z SZ RP najliczniejszą armię we Wspólnocie.