Turystyka zdrowotna w Polsce międzywojennej: studium uzdrowisk balneologicznych w województwach lwowskim, wołyńskim i tarnopolskim

Abstrakt

Celem pracy jest analiza rozwoju uzdrowisk i turystyki zdrowotnej w Polsce w okresie międzywojennym, ze szczególnym uwzględnieniem uzdrowisk balneologicznych położonych w województwach lwowskim, wołyńskim i tarnopolskim. Badanie opiera się na metodzie historycznej, która umożliwia śledzenie głównych etapów rozwoju infrastruktury uzdrowiskowej, specjalizacji medycznych tych uzdrowisk oraz stosowanych metod leczenia, a także pozwala na identyfikację dominujących trendów w organizacji turystyki i wypoczynku w tych uzdrowiskach. Po raz pierwszy w artykule przedstawione zostało systematyczne zestawienie informacji dotyczących uzdrowisk  z wymienionych województw, obejmujące ich cechy medyczne, dostępne metody leczenia, poziom i rodzaj infrastruktury noclegowej, a także dane na temat frekwencji, cen oraz przepływów turystycznych. Szczególną uwagę poświęcono roli balneologicznych metod leczenia w terapii chorób, a także procesowi regeneracji zdrowia. Ponadto w pracy uwzględniono aspekty kulturalne  i rekreacyjne, które przyciągały turystów do tych uzdrowisk, takie jak organizowane wydarzenia kulturalne, spacery, koncerty czy atrakcje związane z lokalną kulturą. Wyniki tego badania mogą stanowić podstawę dla dalszych badań naukowych nad historią turystyki, opieki zdrowotnej oraz życia kulturalnego w Polsce i w Ukrainie, a także stanowić punkt odniesienia do porównawczej analizy rozwoju przemysłu uzdrowiskowego w Europie Środkowo-Wschodniej w okresie międzywojennym.