Działalność rekreacyjna i sportowa pracowników więziennictwa polskiego w okresie międzywojennym Języki publikacji
PDF (English)

Słowa kluczowe

rekreacja
sport
uzdrowisko
Straż Więzienna
Polska
okres międzywojenny recreation
sport activity
prison system
employee
Poland
interwar period
health resort
medical resort

Jak cytować

Urban, R. (2019). Działalność rekreacyjna i sportowa pracowników więziennictwa polskiego w okresie międzywojennym Języki publikacji. Sport I Turystyka Środkowoeuropejskie Czasopismo Naukowe, 15(4), 51-68. https://doi.org/10.16926/kf.2016.15.31

Abstrakt

Celem artykułu jest omówienie uwarunkowań rozwoju i prezentacja osiągnięć w zakresie działalności rekreacyjnej i sportowej pracowników więziennictwa polskiego w okresie międzywojennym. Odzyskanie przez Polskę niepodległości w 1918 r. zmobilizowało reprezentantów wielu grup zawodowych (policjantów, wojskowych, personel więzienny) do podjęcia inicjatywy utworzenia zrzeszeń branżowych. Ich głównym zadaniem była wszechstronna pomoc, opieka lekarska oraz troska o zachowanie zdrowia poprzez organizowanie działalności w zakresie rekreacji i sportu. Przedstawiciele więziennictwa już w styczniu 1919 r. powołali Związek Dozorców i Pracowników Więziennych, przemianowany wkrótce na Związek Pracowników Więziennych Rzeczypospolitej Polskiej. Dostrzegając znaczenie aktywności fizycznej dla prawidłowego rozwoju organizmu oraz konieczność regeneracji sił po wyczerpującej pracy, Związek wystąpił z projektem budowy domów uzdrowiskowych, tworzenia stanic wodnych, powołania klubów sportowych oraz organizowania rywalizacji sportowej. Początkowo działalność w tym zakresie rozwijała się powoli, ale z czasem objęła coraz więcej oddziałów Związku, działających w zakładach karnych na terenie całego kraju. Do końca lat 30. XX w. stan infrastruktury uzdrowiskowej, rekreacyjnej i sportowej osiągnął zadowalający poziom, a zasady współzawodnictwa sportowego zostały ustalone.
https://doi.org/10.16926/kf.2016.15.31
PDF (English)