Adaptacje fizjologiczne i funkcjonalne treningu interwałowego o wysokiej intensywności na dwóch wysokościach u biegaczy wytrzymałościowych uprawiających sporty wytrzymałościowe na średnich wysokościach: randomizowane badanie kontrolowane

Abstrakt

Wykazano, że trening interwałowy o wysokiej intensywności (HIIT) w warunkach hipoksji zwiększa wydolność sportowców na poziomie morza, ale istnieją ograniczone dowody dotyczące biegaczy na średnich wysokościach. Celem tego badania była analiza 8-tygodniowego treningu HIIT na niskich (~1220 m) i umiarkowanych (~2850 m) wysokościach pod kątem adaptacji fizjologicznych (maksymalna wydolność tlenowa (VO₂max) i prędkość związana z VO₂max (vVO₂max)) oraz funkcjonalnych (czas biegu na 5000 m (5kRT)). Czterdziestu dwóch wytrenowanych biegaczy długodystansowych zostało losowo przydzielonych do jednej z trzech grup: HIIT na wysokości 1220 m (HIIT1220m, n=14), HIIT na wysokości 2850 m (HIIT2850 m, n=14) lub grupy kontrolnej na wysokości 2850 m (CG2850 m, n=14). Podczas gdy wszyscy uczestnicy utrzymywali regularny trening na wysokości 2850 m, grupy HIIT ukończyły dwie cotygodniowe sesje (4x4-minutowy interwał pracy przy 100% vVO₂max, 3-minutowy odpoczynek przy 70% vVO₂max). Obie interwencje pokazały istotną poprawę w czasie (p < 0,05) w vVO₂max, VO₂max i 5kRT, z większymi zyskami  w HIIT1220m (+1,2%, +1%, –1,8%) niż w HIIT2850m (+0,6%, +0,8%, –1,4%). Ponadto zaobserwowano silną korelację w HIIT2850m między zmianami w 5kRT i vVO₂max (r = -0,64, p = 0,013)  i VO₂max (r = 0,74, p = 0,002). Podsumowując, HIIT na małych wysokościach wywołał większą poprawę funkcjonalną niż na umiarkowanych wysokościach. Dlatego sportowcy i trenerzy uprawiający sporty długodystansowe na średnich wysokościach mogą odnieść większe korzyści ze strategicznego zarządzania treningiem HIIT na niższych wysokościach.