Rasa niemiecka jako podstawa tożsamości i czystości biologicznej III Rzeszy – wybrane aspekty

Abstrakt

Rozkwit nauk biologicznych w trakcie industrializacji Niemiec (druga połowa XIX w.) doprowa-dził do innego spojrzenia na człowieka początku lat dwudziestych XX w. Stał się on istotą produk-tywną w sensie wartości genetycznych wraz z jego tożsamością i pochodzeniem bytu. Darwinizm społeczny i eugenika uzewnętrzniły narodową biopolitykę społeczną; zmiana, która miała miejsce w państwie demokratycznym, a następnie dyktaturze III Rzeszy. Obok grupy produktywnej, w niemieckim społeczeństwie dostrzeżono zarówno wartościowy element genetyczny, jak i ten marginalny – degeneracyjny. Obejmował on zdrowych biologicznie produktywnych Niemców (rasa Panów) oraz chorych i uzależnionych, którzy stanowili zagrożenie dla czystej aryjskiej etniczności, a także tożsamości. Pod tym względem wyselekcjonowani młodzi Niemcy stanowili genetyczną podstawę III Rzeszy. Lecz biorąc pod uwagę bogatą przestrzeń kulturową związaną z polityką im-perialną i okresem kolonizacji, Niemcy reprezentowały różnorodność etniczną. Nie bez powodu narodowi socjaliści dążyli do wyeliminowania heterogenicznej społeczności w celu osiągnięcia ho-mogennego – idealnego modelu, a przez to pożądanego efektu. W centrum tych osiągnięć znaj-dowała się istota ludzka jako produkt do edukacji, a nawet „hodowli” narodu niemieckiego z rasowo czystym kodem genetycznym. Tym samym kult własnej fizjonomii oraz zdrowego i doskonale ukształtowanego pokolenia był celem narodowosocjalistycznej pedagogiki. Miało to bezpośredni wpływ na higienę i sterylność każdego Niemca pod względem jego tożsamości rasowej.